Er wordt je gevraagd een artikeltje te schrijven voor "Waalzegel". Met in je achterhoofd de gedachte: "Dat is een fluitje van een cent. Waarom zou ik niet meedoen?", zeg je ja.

Dan komt het moment waarop je er eens goed voor gaat zitten, want dan moet het komen.

Maar …. wat er komt: niets. Het dringt ineens tot je door: wat zou ik toe moeten voegen aan alle publicaties, al of niet op hoog niveau, van degenen die er "echt" verstand van hebben. Dat lukt mij dus zeker niet.

Dan ga je graven in je herinnering; hoe is het begonnen, wat was de reden om te gaan verzamelen? Zelfs daarop moet ik het antwoord schuldig blijven. "Het" begon ineens. Wel eens in het album van mijn oudere broer gekeken. Het enige wat me daarvan is bijgebleven, er werd gezegd: Voorzichtig! Maar dan komt toch het moment dat je beslist "ik ga ook beginnen". Allereerst advies inwinnen bij die oudere broer, die er immers alles van afweet. Welke landen en welk materiaal? De eerste (en beslist niet de laatste) grote fout, voor zover je van fouten kunt spreken (het is tenslotte een hobby) ontstond toen.

Naast Nederland zou het verstandig zijn Verenigd Europa (Cept) te gaan verzamelen. Immers dat was een klein gebied met zeven, acht landen, met een bescheiden uitgifte van één, twee zegels per jaar. Hetgeen inhield dat het betrekkelijk gemakkelijk zou zijn "compleet" te kunnen worden met een bescheiden budget. Als er ooit een goed bedoeld advies verkeerd is uitgepakt; dan dit wel.

In heel korte tijd kwamen er de nodige landen bij. Maar ook de uitgifte per land groeide in een aantal gevallen naar vijf of meer stuks per jaar. Het gevolg (en nu moet ik schatten): het totale aantal omvat nu ongeveer 4000 zegels (Nederland ongeveer 2000) en dat in zeer korte tijd.

Het uitgangspunt: zo compleet mogelijk worden en blijven als makkelijk haalbaar, bleek niet waar te zijn. Nu vraagt u zich wellicht af of ik nog "on speaking terms" ben met mijn broer. Het antwoord is: ja! Want dit had, denk ik, niemand voorzien. Maar bovenal, het is je hobby, dus "compleet" zijn is niet de bedoeling. Want dan is er niet meer aan te werken.

Maar één les heb ik er uit geleerd. Voorzichtig zijn met geven van advies, maar ook met het omgaan van gekregen advies.

Conclusie: Het heeft altijd bijgedragen aan een stukje "levenswijsheid". En die is wel goud waard.

J. Verhoeven