Daar zit je dan, met de aangegeven pen in je hand ! Door de redactie word ik dus aangezien voor een filatelist en dat alleen omdat Wim Oudesluijs me vroeg 'eens bij de Postzegelclub te komen kijken'.

Nou, het leken wel nette mensen, wel veel sigarenrokers (het waarom is een studie waard !) en ook veel praters, vooral als de voorzitter iets wilde zeggen !

Waarom ging ik eigenlijk kijken ? De voornaamste reden was dat iedereen me probeerde één of meer hobby's aan te meten, want als je niet meer (produktief ?) werkt, dient een mens hobby's te hebben. En je kunt nu eenmaal niet alleen maar VUT- of 50+ cursussen lopen of altijd gaan wandelen, vooral niet als het regent! En 'postzegelen' kun je binnen doen, dan zit je nog droog ook, behalve als je postzegels gaat afweken. Maar aan die techniek heb ik me nog niet gewaagd, wel staat er - als blijk van de verkooptechniek van Verburg - al jaren een emmer met zegels op weken te wachten.

Maar ik loop vooruit op mijn verhaal. Na mijn eerste proefbezoek aan de club kwamen er herinneringen boven aan een oud Duits rood postzegelalbum waarin ik Duitse zegels spaarde met veel nullen erop of met de kop van Adolf. Als ik me goed herinner was er zelfs één zegel van een biljoen bij! Door de vele verhuizingen is dat album zoekgeraakt en kwamen er andere prioriteiten. Dus toch maar terug naar m'n jonkheid en lid worden ?

Een tweede bezoek leerde me dat het postzegelen een eigen taal heeft. Er zijn verschillen tussen gestempeld, postfris en ongebruikt met plakker, tussen (los)hangend haar en verschillende soorten tanden, tussen verschillende soorten prijzen (catalogus- veiling- en rondzendprijzen). Door de onbekendheid met al die termen voelde ik me niet zo op m'n gemak, maar ik deed maar of ik alles begreep. En ach, het waren vriendelijke mensen en je komt (in de loop der jaren) nog eens in verschillende vergaderlokalen (in de volgende zitten we al weer) en je bent van de straat......dus ik werd lid.....dus moest ik gaan verzamelen.......

Bij de aanschaf van nieuwe zegels bij de PTT bleek mij spoedig dat dit 'markt'bedrijf veel geld wil verdienen aan de filatelist. Ook bleek me dat oude zegels vaak meer waard waren dan nieuwe, totdat ik via ons erelid Han Elbers, gezeten achter zijn 'kinderpostzegel'-loket, een nieuwe misdruk (in vaktaal 'variëteit' geheten) kreeg (zonder dat hij het wist). Opeens bleek me dat er soms een hoog (papieren) rendement op mijn investering viel te behalen. Dit logenstrafte dus de aldra geleerde uitspraak, dat 'de verzamelaar, die het post-kantoor uitloopt al een verlies van 20-30% op zijn investering heeft geleden'.

De opdracht van de redactie één tot maximaal anderhalve pagina te vullen, verhindert mij nu verder in te gaan op verschijnselen als 'het verzamelen', 'de verzamelaar', nog minder op 'de/een filatelist' als één van de soorten verza-melaars. Wellicht geeft de Redactie hiervoor later mij de kans daar over te publiceren, uiteraard na een diepgaand onderzoek. Wel meen ik reeds nu te kunnen stellen, dat verzamelen een ziekte is, zij het van een redelijk ongevaarlijk soort. Goethe schreef reeds: Sammler sind glückliche Menschen. Ik hoop dat U als lezer, zich in die (laatste) uitspraak kunt vinden en wens U een gelukkig nieuw postzegelseizoen.

H. Habermehl

Naschrift redactie.

De scherpe analyse van de schrijver noopt tot bezinning. Problemen, die samen-hangen met de status van een beginnend verzamelaar en zijn aanpassingsmoei-lijkheden, stelt hij ludiek maar wel onbarmhartig aan de kaak. Vanzelfsprekend is de redactie bereid, om de schrijver - na volbrachte studie - in 'WAALZEGEL' ruimte te bieden tot plaatsing van vervolgartikelen, waarin hij zijn mening over de oorzaak en de gevolgen van het postzegelen kan ventileren. In ondraaglijke spanning wachten wij de resultaten van zijn studie af. B.